ГЕРОИН афганец закладки Гудермес

В общем, дело было так. Я, заложив всю свою жизнь на закладки, тусил со своими друзьями на подъезде и вдыхал порошок белый. Это были наши глюки, наши попперы, наш путь в высоту и отупение одновременно. Дни и ночи мелькали перед моими глазами, и я просто жрал гидрокодон, как шоколадки. Но это еще не все, чуваки!

Однажды, когда я уже давно был на плаву, я решил посмотреть, как живут нормальные люди. Вдруг, где-то в голове, появилась мысль, что пора попробовать работать, хоть на пару дней. И судьба, кажется, решила пошутить надо мной, отправив меня работать продавцом в какой-то магазинчик.

Я приходил утром, высаживался на измену, чувствуя, как мой мозг начинает глюкать от отсутствия привычных состояний. Чувствовал себя как удавленный наркотиками сучок. Люди вокруг словно были из другого измерения, а я – пленник своего собственного мира наркомании.

Можете себе представить, как я выглядел, а? Приходил в магазин с карими глазами, волосы распущены как у дикаря, а на лице неулыбчивая мина. Будильник звенел, и я просто рофлил над этой идеей, как она могла прийти мне в голову. Но, тем не менее, я начал примерять роль продавца. Раздражение и отталкивание сияло из меня, словно я сам стал наркотиком, и увы, я не мог отменить этот выход на сцену.

И вот, загадочный магазинчик открыл свои двери передо мной. Я стоял за прилавком, как динозавр перед метеоритом, не зная, что делать. Люди покупали всякую фигню, и я глупо улыбался им, ставя на своем лице фальшивую маску. В моей голове глюки стучали, как проклятый молоток, и я проклинал свое желание быть нормальным, когда все, в чем я был уверен, - это закладки и шприцы.

Когда же никого не было в магазине, я заходил в свое родное состояние. Лицо скривилось от задумчивости, и я смотрел в никуда, размышляя о своей жизни. Взгляд был пустым, словно моей душе уже нечего было сказать. Мои руки трусились, и я облизывал свои потные губы. Эти моменты становились для меня настоящим прорывом в действительность, отдувался, как только мог.

А потом, снова заглядывались люди и подходили к моему прилавку. Их разговоры и покупки становились для меня все больше и больше абстракцией. Казалось, я был каким-то персонажем в фильме, и каждое слово, которое я говорил, звучало бессмысленно. Ну и ладно, работа такая, жизнь такая. Кто бы мог подумать, что я вот так променяю свою наркотическую сатисфакцию на обычные продажи в магазине.

И вот, друзья, я рассказал вам свою нелегкую историю о том, как я купил героин и попал в бесконечный магазинчик продаж. Жизнь наркомана рэпера – это всегда экстремальный рофл, с которым не каждый справится. Но я продолжаю дерзать, ведь это же все, что у меня осталось и что я знаю. Всем peace и love, дорогие мои сучки!

Окей, слухай, бро, я ўсё скажу, як было. Ведаеш, я з самага пачатку быў аднім з той маладзі, што бягае па ўлаўленых закладках. І не толькі ўляўленых, я таксама батав, каб атрымаць свой дыплом. Вядома, ён мне прысабачыў галаву, але гэта і натхняла мяне на большае.

Аднаго разу, узе пасля боты, я пазнаёў мужыка з глыткамі. Ён расказаў мне пра героін - нарэшце што-небудзь новае, не проста люся LSD. А я так люблю паціснуць нервішкі своія! Што ж, я прыняў рашэнне спрабаваць гэта навіну. І што я скажу? Я змяняў сваё жыццё да непазнавання.

Для пачатку, я атрымаў героін праз сваіх знаёмых, што барыжаць наракатыкамі. Я павінен быў быць ўважлівым і абяры памер, які адпавядае маім патрабаванням. Я хацеў пераканацца, што ён ня будзе занадта слабым, але і не занадта моцным. Зрэшты, я ж не хацеў быць хуткім. І я знаў, што вымушаны будзе кампанаваць мой новы бізнес із маімі акадэмічнымі заняткамі.

Калі ўжо ўсё было гатова, я прыняў рашэнне рофліць на маіх бандероўках. Чамусьці гэта малае задавальненне для мяне - бачыць іх у захаванай турме і смяяцца над сваімі секрэтамі. І ў цяперашні час, пры гэтым тле, я стаў зарабляць гарэй за сваіх старцаў.

Так што, я пачаў мерчаваць героін. Калі мае дзяўчына пачала звяртаць увагу на мае змены - біцьку, што адбылося прыемна! Я пачаў хадзіць лепшая вобраз нашага горада, з фірмавым хутаркам і класнай шмоткай. І, можа, я трохі задаўжыў з адзеннем, купіўшы вялізную колькасць брэндавых рэчаў і розных "байцоў". Аднак я адчуваў сябе ўзлётным птушкай.

І вось я пераканаўся ў тым, што жыццё - гэта больш за наркатыкі і грошы. Жыццё - гэта пра шчасце і задавальненне. І, сапраўды, гэта не магло быць лепш за ўсё маё новае лепшае здароўе!

Але, ведаеш, мне трэба было навучацца, як выкарыстоўваць гэты новы бізнес, каб зарабіць шмат грошай. Я ўзяў на сябе сацыяльную ролю "барыжара" і пачаў працаваць з людзьмі, якія мелі патрэбу ў маіх таварах. І, праўда, я пачуў сябе моцным і атрымаў магутнасць кантраляваць людзей. Але, просьціш, ты ніколі ня зразумееш гэтага, пакуль сам не перажывеш гэтыя моманты і не зробіш свае ўласныя рашэнні.

Так што яна рыскуе даведацца пра маю новую "кар'еру"? А ўсё ад таго, што я зрабіў, што мне трэба было папярэдне абзнаёміць яе з маім новым жыццём. Хаця бы за тое, што я хацеў быць адкрывым з ёю.

Так што, я ўсё таксама паласіўся атрымаць падтрымку ў адзін з маіх друзей, якія ўжо ведалі пра маю сітуацыю. Ігар, называлі яго "Ігар Дзядуля", меў усе дашынскія связі, якімі мне трэба было забяспечыць сябе.

У канцы канцоў, я прыняў рашэнне раскрыць усё ёй. І ёй знадобілася час, каб зразумець гэта. Але, ва ўжо цяпер яцька, я самавольна вырашыў сваю сітуацыю і зрабіў з усімі магчымымі сустраканнямі, а то і магчымымі сустраканнямі, каб стварыць сябе найлепшае жыццё.

На канец, гэта ўсё аб грошах. Хто імі кіруе - той кіруе жыццём. Але, ведаеш, я чую, што тут гэта толькі пачатак. І яцьке, я не збрашу мерыцца, пакуль ня збіруся ўзлётам!